Komornik zajął cały dochód z umowy-zlecenia, czy miał prawo zająć jedyne moje wynagrodzenie?

Ograniczenie egzekucji komorniczej co do konkretnych źródeł dochodu dłużnika

Pana wątpliwości są jak najbardziej uzasadnione. Zgodnie bowiem z przepisem art. 833 § 2¹ Kodeksu postępowania cywilnego (K.p.c.):

§ 2¹. Przepisy art. 87 i art. 87¹ Kodeksu pracy stosuje się odpowiednio do wszystkich świadczeń powtarzających się, których celem jest zapewnienie utrzymania albo stanowiących jedyne źródło dochodu dłużnika będącego osobą fizyczną.

W art. 87¹ Kodeksu pracy (K.p.) ustawodawca uregulował kwestię kwoty wolnej od potrąceń z wynagrodzenia za pracę w wysokości:

1) minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów, przysługującego pracownikom zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy, po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne, zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz wpłat dokonywanych do pracowniczego planu kapitałowego, jeżeli pracownik nie zrezygnował z ich dokonywania – przy potrącaniu sum egzekwowanych na mocy tytułów wykonawczych na pokrycie należności innych niż świadczenia alimentacyjne. W przypadku egzekucji świadczeń alimentacyjnych minimalne wynagrodzenie za pracę nie jest chronione i podlega zajęciu w wysokości 3/5 pobieranego świadczenia.

2) 75% wynagrodzenia określonego w pkt 1 – przy potrącaniu zaliczek pieniężnych udzielonych pracownikowi;

3) 90% wynagrodzenia określonego w pkt 1 – przy potrącaniu kar pieniężnych przewidzianych w art. 108.

Wynagrodzenie niezbędne do utrzymania i będące jedynym źródłem dochodu dłużnika

W praktyce problematyczny jest w zastosowaniu § 2¹ poprzez jego sformułowanie i brak wyraźnego wskazania adresata. W omawianym przepisie mowa jest o ograniczeniu egzekucji do wszystkich świadczeń powtarzających się, a więc świadczeń z tytułu zawartych przez dłużnika umów cywilnoprawnych, np. zlecenia, dzieła, których celem jest zapewnienie utrzymania albo stanowiących jedyne źródło dochodu dłużnika będącego osobą fizyczną. Ustawodawca wskazał w tymże paragrafie dwie dodatkowe przesłanki, których spełnienie powoduje zastosowanie ograniczeń wynikających z Kodeksu pracy, pomimo że nie mamy tu do czynienia ze stosunkiem pracy, ale stosunkiem cywilnoprawnym o charakterze stosunku pracy. Po pierwsze, otrzymywanie przez dłużnika świadczenia powtarzającego się musi mieć na celu jego utrzymanie, co jest oczywiste. Po drugie, wprowadzona została także dodatkowa przesłanka, że wypłacane świadczenie ma pozostać jedynym źródłem dochodu. Przesłanki wskazane w przepisie powinny zostać spełnione łącznie pomimo użytej przez ustawodawcę dysjunkcji. Ustawodawca nie wskazał, czy przesłanka ta powinna opierać się jedynie na oświadczeniu dłużnika, czy powinna zostać przez niego udowodniona, a także komu powinno zostać złożone oświadczenie – pracodawcy czy też komornikowi.

Odpowiedzialność pracodawca za realizację zajęcia

Z praktycznego punktu widzenia odpowiedzialny za realizację zajęcia jest pracodawca i to on składa oświadczenie dotyczące m.in. warunków zatrudnienia dłużnika. Wobec powyższego stosowne oświadczenie dłużnika powinno zostać złożone pracodawcy, a ten powinien poinformować komornika o jego złożeniu. Jeżeli w toku postępowania egzekucyjnego komornik uzyska informację, iż złożone przez dłużnika oświadczenie pozostaje niezgodne z prawdą, wezwie trzeciodłużnika do realizacji zajęcia zgodnie z przepisami regulującymi dany sposób egzekucji.

W realiach sprawy to zleceniodawca błędnie poinformował komornika, stąd doszło do pełnego zajęcia wierzytelności. Winnym zamieszania jest więc pogotowie górskie.

Źródła:

1. Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz.U. 1964 nr 43 poz. 296

2. Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy - Dz.U. 1974 nr 24 poz. 141

Nie znalazłeś odpowiedzi na swoje pytania? Opisz nam swoją sprawę wypełniając formularz poniżej  ▼▼▼ Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.