Kategoria: Długi, pożyczki, kredyty

Indywidualne Porady Prawne

Masz problem z długami?
Opisz swój problem i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

Odzyskanie długu od osoby której nie znam danych

Marek Gola • Opublikowane: 2017-06-13

Znam tylko imię i nazwisko oraz numer telefonu komórkowego dłużnika. Czy posiadając tylko takie dane osobowe dłużnika mam jakąkolwiek możliwość odzyskania długu?

zdjęcie prawnika
Marek Gola

»Wybrane opinie klientów

Genialna porada :) sprawa jest trochę skomplikowana i tu potrzebne jest tez podejście psychologiczne jednak wile mi rozjaśniło i dało możliwość lepszej obrony w razie czego.
Walczący
Z przesłanej opini na zadane pytanie jestem zadowolony i jeśli ktoś potrzebuje pomocy jak najbardziej polecam
Zenon
Odpowiedź konkretna i satysfakcjonujący wynik
Barbara
Bardzo rzetelne i szybkie wsparcie. Pani Joanna Korzeniewska w pełni odniosła się do opisanego problemu, przedstawiając kilka możliwych wariantów rozwiązania. Precyzyjnie opisała ścieżkę postępowania i szybko odniosła się do moich dodatkowych pytań. Usługa w pełni zaspokoiła moje potrzeby, dzięki tej poradzie mogłm szybko zareagować i podjąć stosowne kroki ku rozwiązaniu mojego problemu.
Piotr, 35 lat, właściciel firmy
Dziękuję za szczegółową analizę problemu i pomoc. Niesamowite jest to że tak szybko i konkretnie z przepisami podana jest odpowiedź.
Katarzyna, samodzielna księgowa

Podstawę prawną niniejszej opinii stanowią przepisy Kodeksu postępowania cywilnego zwanego dalej K.p.c. oraz przepisy Kodeksu karnego zwanego dalej K.k.

Z treści Pani pytania wynika, że pewna osoba jest względem Pani dłużnikiem. Zna Pani jedynie imię i nazwisko dłużnika, jak też jego numer telefonu.

W pierwszej kolejności zasadnym jest wskazanie, iż zgodnie z treścią art. 126 § 1 K.p.c. każde pismo procesowe powinno zawierać:

1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników;

2) oznaczenie rodzaju pisma;

3) osnowę wniosku lub oświadczenia oraz dowody na poparcie przytoczonych okoliczności;

4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika;

5) wymienienie załączników.

Gdy pismo procesowe jest pierwszym pismem w sprawie, powinno ponadto zawierać oznaczenie przedmiotu sporu oraz:

1) oznaczenie miejsca zamieszkania lub siedziby i adresy stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników,

2) numer Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL) lub numer identyfikacji podatkowej (NIP) powoda będącego osobą fizyczną, jeżeli jest on obowiązany do jego posiadania lub posiada go nie mając takiego obowiązku lub

3) numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku – numer w innym właściwym rejestrze, ewidencji lub NIP powoda niebędącego osobą fizyczną, który nie ma obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji, jeżeli jest on obowiązany do jego posiadania.

Interesuje Cię ten temat i chcesz wiedzieć więcej? kliknij tutaj >>

Interesuje Cię ten temat i chcesz wiedzieć więcej? kliknij tutaj >>

Jak Pani widzi konieczne jest zatem dysponowanie miejscem zamieszkania pozwanego. Jeżeli Pani takim adresem nie dysponuje, wówczas sąd nie nada sprawie biegu, choćby ten na piśmie przyznał się do zadłużenia.

Z uwagi na powyższe na Pani miejscu albo skierowałbym zapytanie do MSWiA wskazując jednocześnie, iż konieczne będzie skierowanie pozwu o zapłatę. W tym przypadku konieczne będzie jednak podanie interesu prawnego, a zatem do wniosku należy dołączyć także dokumenty (kopie) potwierdzające zadłużenie.

Może Pani także zawiadomić organa ścigania o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia oszustwa. Wskazać należy na treść art. 286 § 1 K.k., zgodnie z którym kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Pragnę podkreślić, iż z uwagi na zagrożenie karą pozbawienia wolności do 8 lat, przedawnienie karalności następuje z upływem lat 15 od dnia w którym pożyczkobiorca dopuścił się czynu z art. 286 § 1 K.k. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w czasie, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany. W mojej ocenie datą taką jest dzień, w którym pożyczka została udzielona.

Z uwagi na powyższe zasadnym jest złożenie zawiadomienia o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 K.k., a to z uwagi na wprowadzenie Pani w błąd w celu uzyskania korzyści majątkowej. W taki sposób była Pani zwodzona przez kilka miesięcy w zakresie spłaty zadłużenia.

Zgodnie z treścią wyroku Sądu Najwyższego z dnia 30 sierpnia 2000 r., sygn. V KKN 207/00, „niekorzystne rozporządzenie mieniem, jako skutek oszustwa, ogólnie rzecz ujmując, oznacza pogorszenie sytuacji majątkowej pokrzywdzonego, chociaż nie musi polegać na spowodowaniu efektywnej szkody. Termin »mienie« używany jest w znamionach przestępstwa oszustwa jako synonim majątku, a więc całokształtu sytuacji majątkowej danego podmiotu”.

Wykazanie oszustwa wymaga udowodnienia, iż celem działania sprawcy było uzyskanie szeroko pojętej korzyści majątkowej, która może polegać zarówno na uzyskaniu zysku (zwiększeniu aktywów), jak i na zmniejszeniu pasywów. Nie ma przy tym żadnego znaczenia, czy sprawca chce uzyskać korzyść majątkową dla siebie, czy innej osoby.

Szczegółowa analiza praktyki, pozwala postawić tezę, że oszustwo jest przestępstwem trudnym do udowodnienia, a to ze względu na konieczność wykazania zamiaru bezpośredniego kierunkowego, tak co do celu działania, jak i używanych środków. Pogląd taki znalazł również wyraz w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 1973 r. (OSNPG 1974, nr 7, poz. 7). Celem lepszego zobrazowania problemu wskazać należy na jedno z orzeczeń Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 1980 r., zgodnie z którym nie wypełnia znamion tego przestępstwa sam fakt, iż pożyczkobiorca, pomimo upomnień ze strony pożyczkodawcy, nie zwraca pożyczki.

Powyższe wynika z możliwości złożenia w toku postępowania karnego wniosku o naprawienie szkody wyrządzonej przestępstwem. Wniosek taki może być złożony zgodnie z art. 46 K.k. Zgodnie z tym przepisem w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, obowiązek naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody w całości albo w części lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; przepisów prawa cywilnego o przedawnieniu roszczenia oraz możliwości zasądzenia renty nie stosuje się. Innymi słowy na wniosek sąd jest zobowiązany do zasądzenia określonej wysokości odszkodowania.

Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1986 r., sygn. II KR 134/86, „nieprawidłowe odzwierciedlenie rzeczywistości w świadomości rozporządzającego mieniem stanowić ma więc rezultat podejmowanych przez sprawcę działań”.

Jak podnosi się w literaturze nie wymaga się, aby dla wprowadzenia w błąd sprawca podejmował szczególne czynności, polegające na działaniu podstępnym lub chytrym. Dla uznania, iż mamy do czynienia z wprowadzeniem w błąd, wystarczające jest każde, jakiekolwiek działanie, które może doprowadzić do powstania błędnego wyobrażenia o rzeczywistości u osoby rozporządzającej mieniem.

Zawiadomienie o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa może być złożone ustnie na policji do protokołu lub pisemnie w biurze podawczym policji lub prokuratury właściwej dla miejsca zawarcia umowy pożyczki, albowiem należy przypuszczać, iż już wówczas pożyczkobiorcy towarzyszył zamiar niespłacenia pożyczonych pieniędzy.

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj >>

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj >>


Indywidualne Porady Prawne

Masz problem z długami?
Opisz swój problem i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)
wizytówka Zadaj pytanie »