Opublikowane: 03.11.2009

Autor: Łukasz Poczyński

Egzekucja wyroku orzekającego zakaz przechodzenia i przejazdu przez teren prywatny

Uzyskałem prawomocny wyrok sądowy, w którym sąd zakazał mojemu sąsiadowi przechodzenia i przejeżdżania przez działki stanowiące moją własność. Sąsiad jednak do tego wyroku nadal się nie stosuje – przechodzi i przejeżdża przez mój teren. Czy jest jakaś możliwość, aby wyegzekwować od sąsiada stosowanie się do zakazu orzeczonego wyrokiem na drodze egzekucji komorniczej względnie innej drodze?

W zaistniałej sytuacji może Pan skorzystać z możliwości, jaką daje art. 1051 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego (K.p.c.), zgodnie z którym, jeżeli dłużnik ma obowiązek zaniechać pewnej czynności lub nie przeszkadzać czynności wierzyciela, sąd, w którego okręgu dłużnik działał wbrew swemu obowiązkowi, na wniosek wierzyciela, po wysłuchaniu stron i stwierdzeniu, że dłużnik działał wbrew obowiązkowi, nałoży na niego grzywnę. Tak samo sąd postąpi w razie dalszego wniosku wierzyciela.

Powyższy przepis dotyczący egzekucji świadczeń niepieniężnych normuje sposób wymuszenia biernego zachowania dłużnika (zobowiązanego do zaniechania pewnej czynności).

Warto w tym miejscu zauważyć, że działanie wbrew obowiązkowi zaniechania pewnej czynności odnosi się nie tylko do samego dłużnika, lecz również do członków jego rodziny i osób bliskich, jeśli działają za jego wiedzą i wolą.

Zgodnie z dyspozycją komentowanego artykułu powinien Pan, jako wierzyciel, skierować do sądu rejonowego, w którego okręgu dłużnik działa wbrew obowiązkowi wynikającemu z tytułu wykonawczego, odpowiedni wniosek o wszczęcie egzekucji. We wniosku powinien Pan dokładnie określić, jakich czynności dłużnik ma zaniechać.

Sąd (który w tym przypadku występuje w roli organu egzekucyjnego) przed wydaniem postanowienia stosującego wobec dłużnika środek przymusu wynikający z art. 1051 K.p.c., obligatoryjnie wysłucha strony. Celem wysłuchania stron jest ustalenie, czy dłużnik działał wbrew obowiązkowi wynikającemu z tytułu wykonawczego. Wysokość grzywien nakładanych na dłużnika przez sąd jest ograniczona do wysokości wskazanej w art. 1052 K.p.c. Zgodnie z tym artykułem, w jednym postanowieniu sąd może wymierzyć grzywnę nie wyższą niż jeden tysiąc złotych, chyba że trzykrotne wymierzenie grzywny okazało się nieskuteczne. Ogólna suma grzywien w tej samej sprawie nie może przewyższać stu tysięcy złotych.

Grzywna orzekana na podstawie art. 1051 K.p.c. nie jest karą, lecz środkiem przymusu podejmowanym w celu zmuszenia opornych dłużników do wykonania zapadłych przeciwko nim orzeczeń sądu (w celu wymuszenia zaniechania czynności przechodu, przejazdu i przegonu bydła przez określony pas gruntu) – postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 1983 r. (I CZ 73/83).

Wierzyciel we wniosku o wszczęcie egzekucji może nadto domagać się zobowiązania dłużnika do zabezpieczenia ewentualnej szkody, grożącej wierzycielowi wskutek dalszego działania dłużnika wbrew obowiązkowi. Zgodnie bowiem z art. 1051 § 2 K.p.c., sąd może – na wniosek wierzyciela – zobowiązać dłużnika do zabezpieczenia szkody, grożącej wierzycielowi wskutek dalszego działania dłużnika wbrew obowiązkowi. Wierzyciel zobowiązany jest wówczas uprawdopodobnić przed sądem możliwość powstania szkody i jej wysokość, gdyż sąd w postanowieniu zobowiązującym dłużnika do zabezpieczenia szkody określa wysokość zabezpieczenia i czas jego trwania.

Oceń przydatność tekstu: Ocena przydatności tekstu:

Oceń zrozumienie tekstu: Ocena zrozumienia tekstu:

poleć pytanie znajomemu     wersja do druku